Í janúar 2012 berst Eiríkur Ingi Jóhannsson, 35 ára, klukkustundum saman fyrir lífi sínu – einn í hamfarasjó í víðáttu Noregshafs. Í þessari sögu er einnig greint frá því sem aldrei hefur komið fram áður, að litlu munar að þyrlubjörgunarsveit komist ekki aftur heim til Noregs úr leiðangrinum +++ Áhafnirnar lenda í ófyrirséðum hrakningum sem eiga sér enga hliðstæðu. Þegar fjórir Íslendingar eru að sigla litlum íslenskum skuttogara frá Siglufirði til Noregs brestur á fárviðri með þeim afleiðingum að skipið sekkur um 400 kílómetra frá landi. Allir mennirnir fara í sjóinn og öldurnar eru á við fimm hæða hús. Slysið á sér stað nánast utan flugdrægis björgunarþyrlna. Tvær vélar eru sendar af stað og þurfa áhafnirnar að bæta við eldsneyti á olíuborpöllum á leiðinni. Þegar þyrlurnar koma á slysstað á í raun enginn von á að finna menn á lífi – slíkt er ölduhafið og veðurhamurinn.
Eiríkur sér aðra þyrluna en áhöfnin kemur ekki auga á hann. Nú þarf hann að taka afdrifaríka ákvörðun – á hann að reyna að synda nokkur hundruð metra í áttina að vélinni og eyða síðustu kröftunum í að gera vart við sig? Myrkrið er að skella á +++ Í þessari bók lýsa Eiríkur og þyrluáhafnirnar aðstæðum sem engan óraði fyrir.
